Stary Gród

Wzniesiony około połowy XIX wieku dwór parterowy, nakryty dachem dwuspadowym z wystawką dachową na osi zwieńczoną trójkątnym frontonem. Z boku nieduża parterowa przybudówka. Pilastrowe podziały oraz półkoliście zamknięte okna wystawki nawiązują do popularnej w tym czasie architektury odwołującej się do willowego budownictwa renesansowych Włoch. Stary Gród, dawniej zwany Starogrodem, albo po łacinie Antiquum Castrum, był pradawną kasztelanią. Pierwszymi odnotowanymi kasztelanami byli: Niestąp w 1232 roku, Jarost w 1244 roku, Marcin w 1263 roku i Sykstus w 1265 roku. W 1279 roku odnotowany został łowczy starogrodzki Świętomir syn Bożna. W XV wieku właścicielami Starego Grodu byli Starogrodzcy. Małgorzata Starogrodzka w 1488 roku prawowała się z Piotrem Jutroskim o swe wiano. W XVI wieku własność Konarskich, w XVII wieku Sieniutów i Żdżarowskich, potem Wałknowskich. W 1711 roku większość mieszkańców wymarła na morowe powietrze. Około 1737 roku Stary Gród był własnością Marcina Umińskiego kasztelana krzywińskiego, potem Sokolnickich, Pruskich, Mielżyńskich. W XIX i XX wieku własność Chełkowskich: w 1881 roku Franciszka, w 1909 roku Felicji, a w okresie międzywojennym Józefa Chełkowskiego (1868-1954), pierwszego polskiego starosty w Koźminie w 1919 roku, a później jego syna Krzysztofa. Dwaj bracia Krzysztofa, Edmund Dersław (ur. 1920) i Franciszek (ur. 1899), zginęli w kampanii wrześniowej, a dwie siostry, Zofia Baranowska (ur. 1906) oraz Halina Niegolewska (ur. 1917) wraz z córką Wandą, zginęły w czasie bombardowania Warszawy we wrześniu 1939 roku. W 1939 roku właścicielem Starego Grodu był Krzysztof Chełkowski. Majątek w 1926 roku liczył 465 hektarów.

Propozycje hoteli na ferie zimowe 2012